Omdat de start van dit WRB om 7 uur zou plaatsvinden en MrPBP altijd nog een uur nodig heeft om bij te kletsen met de andere randonneurs (waarvan hij de meeste de week tevoren nog heeft gezien) moest Iwan om 5:15 op de fiets om naar MrPBP te rijden. Daar vandaan verder met de auto naar De Lier. Om 5:55 melden we ons bij de start alwaar de organiserende tuinder zijn schuur maar eens had opgeruimd zodat alle deelnemers een zitplaatsje konden vinden. Om 7:00 ontbrak alleen DigiGeert nog. Aangezien het de laatste randonneursrit van het seizoen was konden we ons niet voorstellen dat de enige randonneur van TV Zoetermeer 77 dit spektakel wilde missen. Met veel pijn en moeite hebben we de andere deelnemers ervan overtuigd dat we best nog even konden wachten. Uiteindelijk zijn we om 8:00 toch maar vertrokken met weer een zware teleurstelling over het Zoetermeers randonneren rijker.

 

Met de wind in den poep togen wij richting Alphen waar de één of andere onverlaat het had bestaan een deel van de route weg te halen. Na enig zoeken vonden we de hefbrug enkele honderden meters verderop in een zijslootje. Een spelletje schipper mag ik overvaren bood uitkomst. Voorbij Bodegraven gingen we zuidwaarts waar de wind het overduidelijk niet mee eens was. In de Reeuwijkse plassen werd Iwan aangesproken door een medefietser die niet goed bekend was met deze omgeving. Zijn GPS toonde alleen maar een blauw scherm. Omdat een GPS geen windows systeem heeft kon dit niet fout zijn. Iwan heeft de goede man uitgelegd dat in de Reeuwijkse plassen de wegen dermate smal zijn dat ze in de GPS niet meer worden weergegeven. Ondertussen misten we de brede rug van Digi.

 

Na de rust bij de Reeuwijkse plassen gingen we naar de Krimpenerwaard alwaar we getrakteerd werden op oud Hollandse miezer. Dat ding zo tot aan Krimpen door. Bij Krimpen lagen de palen met drukknopjes voor het stoplicht op de grond. Kennelijk omgeblazen door de wind. Of was MrPBP hier al eens langs geweest? Wij gingen echter onvermoeibaar door tegen de wind, al misten we de rug van Digi.

 

De eerste serieuze klim die dag kwam op de brug bij Capelle. Direct daarna de Brienenoordbrug. Deze werd in tegenstelling tot voorgaande keren geheel gereden door Iwan en MrPBP. Opmerkelijk was zelfs dat het hele peloton op de top van beide klimmen gewoon bij elkaar zat, zonder enige achterblijvers. Daarna richting nieuw Bijerland. De rug van Digi werd steeds harder gemist.

 

Na de tunnel onder de oude Maas werd de wind echt obstinaat. In tegenstelling tot de eerste 40 kilometers kregen we hem nu vol op de kuif en het peloton moest al krakend en steunend veel snelheid inleveren. Bij de rust kregen we een dik verdiende kop goed gevulde soep en met hernieuwde kracht op naar het Spui, alwaar het spelletje shipper mag ik overvaren werd begeleid door de meest chagerijnige zaterdagwerker die Iwan ooit is tegengekomen. Na de pont langs de zuid kant van het eiland Rozenburg over de oude zeedijk. De wind was de door ons gekozen richting nu echt goed zat en wakkerde aan tot stormkracht. De koplopers konden de snelheid niet meer boven de 20 kilometer krijgen. Een waaier over de hele breedte van de dijk was het gevolg. Pogingen van Iwan en MrPBP om de heren randonneurs tot kop over kop te bewegen leek aanvankelijk vruchten af te werken. Toch misten we de brede rug van Digi.

 

Nadat Iwan het peloton enige kilometers had aangevoerd met een snelheid van 20 kilometer per uur was het beste er even af en liet Iwan het kopwerk over aan de volgende, in de verwachting dat er in het peloton een plekje zou zijn voor een noeste werker die even mocht bijkomen van de gedane arbeid. Helaas was niemand van plan zijn fijne plekje op te offeren en hing Iwan nog steeds in de volle wind, maar dan achter in het peloton. Al vloekend en scheldend op de getoonde mentaliteit ging Iwan over in de overlevingsmodus en liet zijn snelheid terugzakken tot 16 kilometer per uur om de laatste 10 kilometer tegen de wind in alleen af te maken. Dit was MrPBP te gek en met veel overtuigingskracht wist hij het peloton te overtuigen dat dit weinig te maken had met sociaal rijden. Daarop ging het peloton ook terug naar 16 kilometer per uur. Dat schiet lekker op! Waar was de brede rug van Digi?

 

Iwan werd achterop gereden door de oude stoere ligfietser uit Zeeland, die in het peloton toch geen voordeel heeft en daarom altijd een paar honderd meter achterop komt. Niet dat hij Iwan uit de wind kon houden, maar er was weer een richtpunt en Iwan kroop achter deze fietser om zodoende toch weer 20 kilometer per uur te kunnen halen. Al wat Iwan nog weet van dit stuk is het beeld van de derailleur van deze ligfietser, hoe op enig moment een blaadje meedraaide met de ketting en in de tandwielen terechtkwam en het constante moordende tempo om dit beeld vast te houden. Toen Iwan na enige tijd weer om zich heen kon kijken was de helft van het peloton al gepasseerd en reed MrPBP naast hem om het kopwerk van deze ligfietser over te nemen en Iwan weer terug te brengen naar de plaats waar hij hoort, in de kop van het peloton, alwaar de rug van Digi nog steeds gemist werd.

 

Bij Rockanje kreeg toevallig de boulevard een zandstraal behandeling. Deze stopte niet om het peloton te laten passeren, dus Iwan is alle puistjes aan de linkerkant van zijn gezicht kwijt. Na Rockanje ging het peloton richting Rozenburg, hetgeen de wind eindelijk goed vond. Met snelheden van boven de vijftig (!) kilometer per uur werd het peloton uiteengerukt. Uiteindelijk bleven Iwan, MrPBP, De Tuinder en de Zenuwenarts over. Iwan sprong samen met MrPBP nog even naar voren om de Zenuwarts, die een lichte voorsprong had, in te halen. Daarna nam Iwan kop over en voerde dit selecte groepje over de diverse landwegen naar Rozenburg. Vlak voor de Calandbrug waren MrPBP en de Tuinder nergens meer te bekennen. Naar inschatting van Iwan konden ze nooit meer dan één of twee minuten achter zitten en besloot samen met de Zenuwarts door te rijden naar de pont, waar MrPBP vast wel snel zou aansluiten. Waar hadden we Digi eigenlijk ook al weer voor nodig?

 

Bij de pont troffen we een ploegje wat een stukje korter was gefietst, dus zodoende kwamen we met 6 man op de pont. Tot Iwan's grote verbazing nog geen teken van leven van MrPBP en de Tuinder. Met het groepje van 6 vanaf de pont naar de Lier gereden, waar iedereen zijn fiets buiten ging stallen, behalve Iwan die gelijk met fiets en al de schuur in reed waar de halve organisatie en AutoCor ons stonden op te wachten. We werden vergast op broodjes, soep, koffie, thee, bowl en een hoop gastvrije gezelligheid die de Tuindersvrouw voor ons had geregeld. Na een klein half uurtje kwam MrPBP met een gezicht op onweer naar binnen. Die gemiste pont zat hem duidelijk dwars. Dat koste Iwan het nodige massagewerk om deze pijn wat te verzachten. Gelukkig maar dat die onruststoker van een Digi er niet bij was.